ZING Magazine vroeg me om een recensie te schrijven over de stem van Liesbeth List.
Ergens halverwege de jaren negentig hoorde ik Liesbeth List uitgebreid op de radio tijdens een nachtelijke autorit. Ze had net ‘List’ uitgebracht, een album geproduceerd door Frank Boeijen. Zoals de meeste Nederlanders kende ik haar, maar ik had haar nooit bewust gevolgd. Ik weet nog hoe verrassend het was om haar in deze setting te horen en ook hoe goed ze de teksten bracht. Aandachtig, mooie uitspraak, expressief maar zonder vals pathos.
Het is fantastisch om te horen hoe ze ‘De Verzoening’ zingt. Je hoort in je achterhoofd de versie uit 1986 van Frank Boeijen (die het stuk schreef). Liesbeth List heeft niets van zijn rauwheid maar creëert haar eigen emotionele uitvoering. Ze begint met wat lucht op haar stem, creëert spanning door kleine pauzes tussen de woorden, rolt met een ‘r’, zet een ‘g’ wat harder aan, gaat dan weer terug naar het lage hese geluid en bouwt haar vertolking zo woord voor woord op. Aan het begin van het refrein begint ze klein maar eindigt uiteindelijk op vol vermogen. Typisch voor haar stijl van zingen zijn de kleine glissando’s: Op emotionele momenten glijdt ze niet alleen regelmatig van onderen naar een toon toe, maar zakt ook regelmatig vanaf een gezongen toon naar beneden (“Hyenaaaa~’) hetgeen een dramatisch effect geeft.
In1968 had Liesbeth List haar eerste hit samen met Ramses Shaffy. Hij ontdekte haar en ze bleven haar leven lang samenwerken. In het duet Pastorale klinkt ze behoorlijk jong. De stem is er, maar vocaal gezien is er minder drama dan in latere jaren: Ze zingt vooral op de klinkers, gebruikt minder lucht, de glissando’s zijn klein en aarzelend en ze zet de medeklinkers minder aan. Haar Nederlandse uitspraak klinkt hier en daar nog wat tuttig. Maar op deze manier past haar zang wel goed in het verhaal van dit lied en vormt het een mooi contrast met het authentieke stemgeluid van Ramses.
Liesbeth List had een carrière van meer dan 40 jaar en heeft een zeer divers oeuvre nagelaten. Zo maakte ze in 1976 een album met liederen van Charles Aznavour. De Pastorale is dan inmiddels 8 jaar geleden en je hoort een zangeres die dit Engelstalige repertoire vol zelfvertrouwen en flair brengt. In de manier waarop ze de lange lijnen combineert met expressief gezongen teksten kun je de invloed van Aznavour duidelijk waarnemen.
Vanaf 1997 zong Liesbeth List in diverse musicals. Vooral met de vertolking van Edith Piaf had ze veel succes. Haar manier van zingen, met alle stembuigingen, past naadloos bij de stijl van de Franse zangeres en opnamen laten horen dat het haar ook geen enkele moeite kost de nasale klank van de zangeres te kopiëren. Het bijzondere van een lange carrière is dat je kunt luisteren naar verschillende uitvoeringen van hetzelfde stuk die over een lange periode zijn opgenomen. Zo staat het stuk ‘De Verzoening’ ook op het album ‘Liesbeth List in Concert’ uit 2006. Haar stem is inmiddels veel dieper en lager geworden en ze zingt het stuk dan ook een kwart (vier tonen) lager dan in 1986!
© Ineke Vandoorn – ZING Magazine 25-2