‘Zingen, dat is niet voor mij’
Toen ik een jaar of 13 was besloot ik dat ik niet kon zingen. Als ik er nu op terugkijk is dat eigenlijk behoorlijk vreemd voor een 13-jarige. Tot dan toe zong ik vrij zorgeloos in het kerkkoortje en thuis met mijn familie, maar steeds vaker verloor ik mijn stem. Dat was de eerste keren best stoer maar na een tijdje baalde ik ervan. Dus besloot ik: Zingen dat is niet voor mij.
Ik begon pas weer te zingen toen ik een paar jaar later gitaarles nam en mijn leraar stug volhield dat je geen gitaar kon leren spelen als je er niet bij zong. Na lang aanhouden kreeg hij mij zover met als gevolg: Het zangplezier kwam terug en niet veel later ging ik in zijn bandje zingen hetgeen probleemloos ging. Pas toen ik op het conservatorium, waar ik klassiek piano studeerde en in het koor moest zingen, keerden de problemen terug. Op advies van een leraar ondernam ik ditmaal actie en ontdekte via bezoeken aan een logopedist en later door zanglessen hoeveel je aan je stem kunt ontwikkelen, en vooral ook hoe leuk dat was! Dat had ik niet verwacht. Zoals veel mensen dacht ik dat je stem is zoals hij is en dat je daar verder weinig aan kunt veranderen. Dus had je me in die tijd verteld dat ik een conservatoriumstudie zang zou afronden en een carrière als zangeres en zangdocent zou hebben had ik je voor gek verklaard.
Dat mensen denken dat ze niet kunnen zingen komt helaas regelmatig voor. Schrijnend zijn de voorbeelden van mensen die als kind in de klas niet mee mochten zingen omdat de onderwijzer vond dat ze geen toon konden houden. Een van deze mensen schreef mij na het uitkomen van mijn boek een ontroerende mail. Na een dergelijke slechte jeugdervaring had hij het nooit meer aangedurfd om te zingen. Nu, op 70-jarige leeftijd was hij met behulp van mijn boek in het geheim gaan oefenen en ontdekte alsnog dat hij wel degelijk kon zingen.
ZING Magazine – © Ineke van Doorn – 1 oktober 2025
Zing Magazine nr 126 Dec 25/Jan 26